2.1.Teori Behaviorisme
Ia adalah teori yang merujuk kepada gerak balas yang berlaku
apabila ada rangsangan daripada guru dan menghasilkan pembelajaran. Ia
dipelopori oleh Bloomfield, Edward Spir, Boss dan Brooks yang merupakan ahli
bahasa dan dikaji oleh ahli psikologi seperti Ivan Pavlov. Ia
merangkumi ciri-ciri seperti proses timbal balik rangsangan dan gerak
balas, gerak balas yang berulang-ulang akan dilakukan untuk memperolehi
ganjaran. Proses pembelajaran bahasa
adalah proses penekanan terhadap latihan dan pengulangan yang mencorak
kebiasaan. Ia adalah proses mekanis yang memerlukan koordinasi daya
mental. Ahli behaviorisme menegaskan bahasa pengajaran bahasa mestilah
dimulakan dengan kemahiran lisan.
2.2.Teori Kognitif
Teori lain yang ialah Teori Kognitif yang dipopularkan oleh Jean
Piaget yang menitikberatkan perkembangan kognitif murid-murid melalui
latihan mengingat, mengekod dan menyimpan maklumat bersesuaian dengan kebolehan
mental mereka. Pendapat yang dipersetujui oleh ahli pemikiran kognitif
lain seperti Robin Lakoff, D. Slobin dan Mangantar Simantunjak ini menegaskan
bahawa proses ini (pembelajaran bahasa) adalah proses internal yang
abstrak.
2.3.Teori Mentalis
Ahli pemikir kognitif juga terlibat melahirkan teori mentalis yang
juga dikenali sebagai Koda Kognitif atau Innatis ini. Teori ini
menegaskan bahawa bahasa adalah aktiviti mental, milik istimewa manusia yang
dikurnia bersama-sama kelahirannya. Teori ini menekankan
bahawa pengetahuan bahasa, penafsiran makna seseorang dilahirkan oleh proses di
dalam otak dan saraf. Murid-murid mesti diajar dengan ayat yang gramatis,
iaitu yang sempurna menurut hukum hakam tatabahasa kerana ia memainkan peranan
penting dalam proses pembentukan ayat.Kemahiran membaca dan menulis adalah
keutamaan dan kemahiran tatabahasa pula hendaknya diajar secara formal.
2.5 Teori Interaksionalisme
Teori lain yang turut terlibat di dalam proses pengajaran ialah
teori interaksionalisme. Teori ini
meletakkan pembelajaran bahasa sebagai komponen wacana dan melibatkan mental
dan linguistik. Mark Halliday menegaskan bahawa kebolehan pembelajaran
bahasa tidak boleh bergantung sekadar kepada kebolehan kognitif
semata-mata.
Ini kerana, menurut beliau, kemahiran kognitif hanya membolehkan
murid-murid mentafsir makna tetapi belum tentu pentafsiran itu boleh dilahirkan
di dalam bentuk bahasa yang sewajarnya tanpa bantuan linguistik.
Teori ini menitikberatkan aktiviti komunikasi di mana penyampaian
makna adalah subjek utama di dalam proses pembelajaran dan pengajaran
bahasa. Ia menekankan bahawa latihan berterusan harus diberikan kepada
murid-murid agar mereka memperolehi kekuatan mempelajari struktur bahasa dan
interaksi agar dapat menggunakan bahasa dengan fasih dan lancar.
2.6 Teori Konstruktivitisme
Teori terakhir yang dibincangkan ialah teori
konstruktivisme. Teori ini juga berputik daripada pandangan
kognivitisme iaitu pengetahuan manusia dibina secara aktif oleh manusia itu
sendiri melalui daya pemikirannya. Segala maklumat yang diterima oleh
murid-murid akan diserap dan disesuaikan dengan maklumat sedia ada untuk
membentuk storan baru di dalam fikirannya.
3.Kaedah-Kaedah Yang Digunakan dalam Pengajaran Penulisan.
Kamus Dewan mentakrifkan kaedah sebagai cara atau aturan
dalam melakukan sesuatu. Dapatlah dikatakan bahawa kaedah adalah
seperangkat tindakan sistematik yang menepati prinsip dan tatacara yang telah
dipersetujui untuk dilaksanakan demi mencapai sesuatu visi. Sharifah
Alwiah Alsagof (1986) memperincikan kaedah mengajar sebagai peredaran ke arah
satu tujuan pengajaran yang telah dirancang dengan teratur. Secara amnya,
segala apa tindakan yang dilakukan guru, bahan-bahan yang digunakan untuk
memberi kefahaman kepada murid-murid untuk mencapai objektif pengajaran
dikatakan kaedah seperti pendapat Hassan Langgulung (1981), kaedah ialah jalan
mencapai tujuan.
Seperti yang dinyatakan di atas, sehingga kini tiada kaedah
standard atau rigid terhadap proses pengajaran penulisan atau bahasa di
sekolah. Ia menjadi fleksibel mengikut keupayaan murid-murid, situasi dan
latar belakang mereka. Justeru, guru-guru mempunyai peluang untuk
menggunakan mana-mana kaedah yang dirasakan sesuai asal sahaja tidak melanggar
kriteria-kriteria di bawah;
3.1.1Menepati visi dan misi
sukatan pelajaran Bahasa Melayu KBSR dan KSSR
3.1.2.Seiring dengan
objektif pengajaran dan pembelajaran yang telah digariskan
3.1.3.Berpadanan dengan keupayaan murid-murid berlandaskan
pemerhatian terhadap tabiat dan latar belakang,dan umur.
3.1.4.Kaedah juga harus berpadanan dengan keupayaan, pengalaman
dan kepakaran guru itu sendiri.
3.1.5.Pengaplikasian kaedah tersebut dapat dilaksanakan di dalam
rancangan masa yang ditetapkan.
3.1.6. Harus bersesuaian dengan kemudahan yang ada
seperti prasarana dan peralatan Teknologi Maklumat dan Komputer.
Kaedah-kaedah pembelajaran yang akan dibincangkan adalah praktis
yang dilaksanakan mengikut kesesuaian elemen-elemen yang telah digariskan di
atas. Kesemuanya memerlukan kebijaksanaan guru untuk menganalisis dan
mengenalpasti kaedah terbaik yang harus diaplikasikan sebagai sarana pengajaran
untuk mencapai objektif yang telah digariskan. Di antara kaedah-kaedah
yang sedia ada ialah kaedah natural, kaedah terus, kaedah nahu
terjemahan, kaedah oral-aural, kaedah kod-kognitif dan kaedah bahasa
komuniti. Untuk kaedah pengajaran penulisan, hanya beberapa kaedah
sahaja yang relevan dibincangkan kerana kaedah lain lebih menjuruskan
kepada kemahiran membaca dan berinteraksi.
Untuk pengajaran penulisan kaedah-kaedah yang dikenalpasti ialah
kaedah pengucapan terkawal, kaedah pengucapan bebas dan kaedah retorika.
Pengajaran penulisan berkait rapat dengan kebolehan murid-murid mengumpul
dan menganalisis dapatan, mencernanya dan seterusnya mengolah idea
tersebut sehingga menjadi seperangkat kata-kata yang mempunyai
makna. Ia dikatakan aktiviti yang agak kompleks kerana memerlukan
kemahiran yang rencam. Di dalam pengajaran penulisan karangan
terdapat beberapa kaedah yang popular yang telah diguna pakai di sekolah dan
ada juga beberapa cadangan tentang kaedah yang boleh diterapkan untuk
menghasilkan penulisan yang cemerlang.
Penulisan telah dibahagikan kepada dua oleh Zainol Ismail
(2003:7) iaitu penulisan berformat seperti surat kiriman, syarahan,
ceramah, ucapan, rencana dan berita. Manakala penulisan tidak berformat
atau bebas pula adalah termasuk rangsangan bergambar, pengalaman/cerita,
melengkapkan cerita, autobiografi dan peribahasa. Salleh Mohd
Akib di dalam Kamaruddin Hj Hussien (1988: 198) pula membahagikan penulisan
kepada 3 jenis iaitu penulisan lisan, penulisan biasa dan penulisan
terkawal.
Karangan ditafsirkan sebagai proses menghasil dan menyusun ayat
dengan cara yang sesuai mengikut kehendak penulisnya atau soalan ataupun
orang-orang yang berkaitan dengan apa yang ditulis. Gao Hui-Yang
menegaskan bahawa;
Composition should compromise both oral dan written training in
other words, children should be taught to express ideas in both spoken and
written forms.
3.2.Kaedah Pengucapan Terkawal
Pincas berpendapat bahawa penulisan karangan bebas adalah proses
penciptaan dan kreativiti. Maka seharusnya ia berbeza dengan
mana-mana kaedah pengajaran saintifik yang rigid dan skema, malahan tertakluk
kepada pilihan jawapan. Jika jawapan diberikan bersalahan dengan senarai
jawapan, maka ia dianggap salah dan tidak diberi markah. Beliau
berpendapat bahawa penekanan harus diberikan secara berperingkat-peringkat
bermula daripada penggantian perkataan di dalam ayat yang berbeza bentuk kepada
penggantian ayat –ayat di dalam perenggan. Kaedah ini boleh juga dianggap
kaedah terus di dalam pembelajaran bahasa di mana guru akan memberitahu apa
yang perlu dilakukan sebelum murid dibebaskan untuk memperkembangkan istilah
penggantian mereka sendiri secara bebas.
Beliau menggariskan ciri-ciri berikut sebagai peringkat-peringkat
latihan di dalam pengajaran penulisan iaitu penggunaan pelbagai leksikon dan
pembentukan ayat di dalam latihan penulisan dan lisan. Pelajar yang
dibenarkan menghasilkan tulisan hanya apabila dipastikan bahawa mereka
menghargai dan memahami pelbagai tahap ciri penulisan. Program penulisan
karangan yang melibatkan penggantian pelbagai. Pincas juga mengandaikan
bahawa penggunaan bahasa adalah manipulasi daripada corak tetap yang
dipelajari daripada prosses imitasi. Apabila ia telah difahami dan
dipelajari secara konsisten, barulah terhasil keaslian dalam variasi.
3.3. Kaedah Pengucapan Bebas
Eramus (1960) menggariskan beberapa ciri kaedah pengucapan bebas
seperti murid-murid digalakkan menulis secara cepat dengan sedikit
ulangkaji. Kaedah ini menekankan latihan yang banyak sepanjang penulisan
pelajar dan keutamaan terhadap kuantiti ini menjadikan hasil penulisan
pelajar lebih sempurna kerana murid-murid sentiasa membuat latihan.
Beliau lebih menitikberatkan aspek kuantiti dengan hujah bahawa
kuantiti adalah proses penambahbaikan dari masa ke semasa untuk mendapatkan
hasil tulisan yang cemerlang.
Beliau menghujahkan lagi bahawa metod ini akan menguatkan
pemahaman bahasa pelajar dengan pengalaman membetulkan kesilapan dan penemuan
perkataan-perkataan baru yang akan menambah kepelbagaian kosa kata mereka di
dalam jajaran sintaksis. Menurutnya ini hanya boleh dilakukan apabila
murid-murid melalui melahirkan hasil penulisan melalui kuantiti dan
kualiti akan datang kemudian.
Penghujahan beliau disokong oleh Chastain (1976) berasaskan
pemerhatian dan kajian yang dibuat oleh Brieve di UCCA. Melalui program
tersebut, semakin banyak bahan dihasilkan, semakin berkurangan kesilapan bahasa
dilakukan di dalam tulisan mereka. Brieve mengulas bahawa sepanjang
program tersebut, karangan mingguan di antara 300 hingga 500 patah perkataan
dan penulisan ilmiah sepanjang 1000 patah perkataan telah diberikan kepada
pelajar. Karangan diperiksa dengan teliti dan pelajar yang menerima gred
A diminta menulis semula karangan mereka.
Brieve menguatkan hujahnya dengan mengatakan bahawa terdapat
pengurangan kadar kesalahan di dalam karangan tatkala kuantiti karangan yang
dihasilkan meningkat. Beliau menekankan bahawa, penekanan terhadap
kuantiti akan menghasilkan kefasihan dan kejelasan terhadap kesalahan yang
lepas sama seperti yang berlaku di dalam latihan matematik.
Begitupun khilaf terus berlaku kerana dikatakan tiada bukti jelas
yang benar-benar menyokong hujah-hujah di atas. Malahan, terdapat pula
bukti bertentangan yang menegaskan bahasa latihan penulisan pantas untuk
sesuatu topic dan ditulis sebanyak mungkin dalam satu kerangka masa yang
ditetapkan dapt meningkatkan kemampuan murid-murid menyusun isi-isi dalam
karangan mereka dengan lebih mudah, khususnya ketika mendepani
peperiksaan.
3.4.Kaedah Retorika
Retorika adalah merujuk kepada seni penggunaan bahasa yang menarik
dan berkesan dalam melahirkan gagasan untuk memujuk atau mempengaruhi
khalayak mengenai sesuatu perkara. Deskripsi ini dinyatakan oleh Nik
Safiah dan Wan Malini. Ia melibatkan perkara-perkara seperti penciptaan,
susunan dan stail dalam penulisan. Di antara elemen retorika yang
terkenal ialah keberkesanan bentuk-bentuk prosa deskriptif, naratif,
ekspositori dan argumentatif. Kehadiran asas retorika di dalam teks boleh
dirasai apabila kedapatan elemen-elemen skema berdasarkan maklumat atau isi
yang boleh disusun. Teks akan menekankan penyusunan isi yang
berbeza berdasarkan perenggan-perenggan yang telah mungkin diproses melalui
gaya analisis, analogi, kontras masa, falsafah dan sebagainya. Oleh
kerana ikatan tersebut, murid-murid akan terhalang daripada untuk menulis
secara spontan dan memendekkan kejelasan pemikiran mereka.
Kaplan mencadangkan pembaca menjadi sebahagian daripada komunikasi
formal yang membolehkan pengembangan perenggan dibentuk melalui proses induktif
dan deduktif. Tambahan pula, kaedah ini menitikberatkan bentuk-bentuk
pengembangan perenggan yang berlainan seperti yang ditegaskan Kaplan (1966)
melalui Bander yang menegaskan bahawa setiap satu perenggan yang terdapat di
dalam sesebuah penulisan berkecenderungan mempunyai jalinan pengembangan yang
berbeza-beza seperti pengembangan selari atau pengembangan terus.
Sebagai kesimpulannya, terhadap pelbagai kaedah yang perlu
disesuaikan oleh guru-guru di dalam proses pengjaran dan pembelajaran menulis
karangan dan usaha mendapatkan karangan yang cemerlang. Guru-guru harus
jelas dengan objektif dan keupayaan murid-muridnya ketika merangka sesuatu
sekuen latihan yang hendak digunakan. Terdapat kaedah yang mungkin sesuai
untuk sesebuah sekolah berdasarkan latar belakang dan lokasi murid-murid serta
beberapa aspek lain yang perlu diambil kira.
4.Teknik Pengajaran Penulisan
Teknik adalah seperangkat pengetahuan atau himpunan kelakuan atau
cara di dalam kaedah. Tidak terkecuali, teknik dikatakan sebagai
perlaksanaan kaedah atau taktik yang digunakan oleh para guru untuk mencapai objektif
pengajaran dan pembelajaran di dalam bilik darjah. Daripada Kamarudin Hj Husin
& Siti Hajar Hj Abdul Aziz (1988) menegaskan teknik pengajaran ialah
perlaksanaan dan perjalanan suatu organisasi yang berlaku secara nyata dan
melibatkan murid-murid dan alatan pengajaran sebagai wahana di dalam
bilik darjah yang dipastikan boleh mencapai sesuatu objektif.
Sebagai contoh, sekiranya guru-guru menggunakan kaedah pengucapan
bebas di dalam pengajaran dan pembelajaran penulisan maka, teknik yang boleh
digunakan oleh para guru adalah teknik pengajaran berpandu, teknik pendekatan
bebas, dan teknik pendekatan proses.atau teknik-teknik yang bersesuaian
bergantung keapda pengalaman, ketokohan dan kewibawaan guru sendiri.
4.1. Teknik Pengajaran Berpandu
Teknik pengajaran berpandu merupakan teknik yang paling
popular dan digunakan dengan pengawasan guru sepenuhnya. Boleh dikatakan
teknik merangkumi latih tubi dan soal jawab ini adalah gabungan kaedah
pengucapan terkawal, yang memerlukan murid-murid menghasilkan kuantiti karangan
yang banyak di samping mengenalpasti kesalahan yang dilakukan semasa proses
menulis itu berlangsung. Guru akan memberikan tajuk dan dan
kemahiran terpenting di dalam mengarang iaitu mengenalpasti bidang isi,
organisasi dan ekspresi.
Ketiga-tiga elemen ini dapat digunakan ketika proses menilai
sesuatu penulisan. Penting sekali, murid-murid didedahkan dengan prinsip
utama bidang kepengarangan iaitu apa yang hendak dikata (isi), bagaimana
menyusun apa yang dikatakan (organisasi) dan bagaimana hendak mengatakan apa
yang hendak dikatakan. (ekspresi). Teknik ini adalah berasaskan
pendekatan deduktif iaitu di mana guru-guru akan memperkenalkan, menerangkan
peraturan dan seterusnya memberikan langkah-langkah untuk menghasilkan bentuk
penulisan tersebut.
Marohaini dan Zulkifli (1997) juga telah mencadangkan agar
guru memberikan penumpuan terhadap aspek penghasilan gagasan atau isi yang baik
berbanding proses mengarang itu sendiri. Tugas murid ialah menyiapkan
latihan tersebut dan sebaik-baiknya dilakukan berulang-ulang untuk mendapatkan
hasil tulisan yang baik dan cemerlang. Teknik ini dinamakan teknik
pengajaran berpandu di mana murid-murid akan dipandu oleh guru dan dikawal
daripada melakukan kesalahan. Pada peringkat awal, isi dan bahasa akan
disediakan oleh guru dan murid-murid akan diarahkan mengisi tempat kosong atau
membina ayat berdasarkan petikan gambar.
4.2 Teknik Sumbangsaran
Selain daripada itu, bagi karangan yang berasaskan fakta atau
gambar, guru-guru boleh juga mempraktiskan teknik sumbangsaran atau
perbincangan yang melibatkan murid-murid sepenuhnya. Mereka boleh
dibahagikan kepada beberapa kumpulan kecil dan membenarkan murid-murid
mengembangkan idea secara kolaboratif dengan pantauan guru. Teknik yang
berasaskan pendekatan bebas ini membolehkan murid-murid bebas melahirkan
pendapat masing-masing secara kritis dan analitikal berdasarkan maklumat yang
dibekalkan oleh guru.
Teknik ini lebih sesuai digunakan untuk sesi pengajaran dan
pembelajaran untuk tahap dua. Pada tahap ini murid-murid diberikan
kebebasan untuk menentukan hala tuju idea mereka selagi masih berpegang kepada
tiga prinsip mengarang yang disebutkan di atas. Murid-murid
juga boleh memanipulasi apa sahaja bahan sama ada di luar atau di dalam bilik
darjah selagi ia tidak terkeluar daripada skop penghasilan penulisan
mereka. Penulisan bentuk ini boleh dibahagikan kepada bentuk ilmiah
seperti bentuk laporan, pidato, syarahan, debat yang memerlukan bantuan fakta
atau penulisan kreatif dalam bentuk penceritaan.
Teknik seterusnya yang boleh dicerap masuk di dalam pengajaran dan
penulisan di sekolah ialah teknik berasaskan pendekatan proses yang
menitikberatkan proses penghasilan karangan berbanding hasil.
Murid-murid akan dipantau sepenuhnya dan dibimbing secara berperingkat bermula
daripada peringkat pra-penghasilan seperti membuat draf sehinggalah kepada
menyusun isi, menyunting dan mengedit, membetulkan kesalahan bahasa, kosa kata,
aspek gramatikal, olahan, hujah dan pelbagai lagi. Teknik ini mungkin
lebih sesuai digunakan untuk proses penulisan yang berakhir sehingga ke
peringkat penerbitan.
Sebagai itlakannya, ada pelbagai teknik yang boleh digunakan di
dalam pengajaran penulisan selain daripada yang disebut di atas. Dewasa
ini, dengan kecanggihan teknologi maya, guru-guru mungkin boleh memaksimumkan
penggunaan gajet-gajet dengan menyelitkan teknik-teknik seperti, simulasi,
permainan bahasa, soal jawab untuk variasi pengajaran penulisan yang menarik
dan penting sekali menyediakan pelajar mendepani peperiksaan. Di
dalam sebuah kajian terhadap penulisan murid sekolah menengah, Faridah,
Norreiny dan Raja Mohd Fauzi (2001) mendapati guru yang menggunakan pendekatan
konstruktivisme yang melibatkan proses kognitif seperti perbincangan ataupun
sumbangsaran boleh menambah minat murid-murid dan memberi rangsangan kepada
mereka untuk menulis dengan lebih baik.
No comments:
Post a Comment